مهر پاک

نوشتن یا ننوشتن، مسئله این است!

mehrpaak — Sun, 16 Dec 2007 11:46:46 GMT

خیلی وقته که می خوام یه اعتراف صادقانه داشته باشم. یه اعتراف در محضر دوستانی که از پشت همین صفحه شیشه ای باهاشون آشنا شدم و یا اونهایی که سابقه آشنایی باهوشون داشتم . می خوام بگم که خیلی برام عزیزید؛ کم نبودند لحظه هایی که برای دریافت کامنت هاتون لحظه شماری می کردم. اون زمانی که با صبوری ناله ها و غر زدن هام رو تحمل می کردید و دلداریم می دادید.

می دونید؟ وبلاگ نویسی برای من نوعی نوشتن درمانی بود. درمان آن احساسات بر انگیخته ای که هیچ چیز جز نوشتن نمی تونست آرومش کنه و هیچ جا جز وبلاگ نمی تونست مکان غیر رسمی ابرازش باشه!

به نظر میاد که دوره درمان تمام شده! و من دوره نقاهت رو به خوبی پشت سر گذاشتم!

اگر می دونستید که سر زدن هاتون به این وبلاگ چه نقشی در روحیه من داشته، به خودتون می بالید.

می دونید؟ من دوباره شدم همون عالیه قدیمی! یک آدم افراطی در کار! وقتهای اضافه هم اگر داشته باشم، بیشتر مطالعه می کنم. فعلن بد جور افتادم تو خط ادبیات اروپا!

به هر حال فکر می کنم، با این نحوه وبلاگ نویسی، بهتره که لااقل برای مدتی تعطیلش کنم. ممنونم از همه تون و آرزو می کنم هر جا که هستید، شاد و سلامت باشید.

خدا نگهدار

هزار خورشید رو

mehrpaak — Thu, 15 Nov 2007 08:27:18 GMT

خالد حسینی نویسنده جوان افغانی ساکن آمریکا که به خاطر کتاب "بادبادک باز" خود ناگهان شهرت جهانی یافته، دومین کتاب خود را با نام " هزار خورشید رو" وارد بازار کرد. ورود این کتاب به ایران با چندین ترجمه همزمان همراه بود. هزار خورشید درخشان و هزار خورشید تابان نامهای دیگر این کتابهای ترجمه شده اند. کتاب بادبادک باز که جزء پر فروشترین کتابهای سالهای اخیر آمریکاست حال و هوای دو مرد افغانی را نشان می دهد و کتاب هزار خورشید رو، در مورد دو زن افغان است. من این دو کتاب رو همزمان هدیه گرفتم. اول دومی رو خوندم و بعد اولی!

فقط ۴ روز من ۹۰۰ صفحه این دو کتاب رو خوندم. اونقدر داستان جذاب بود و پر کشش که گاه تا ساعت ۲ بامداد منو بیدار نگه می داشت. واما نقدی بر این دو کتاب:

خالد حسینی در این دو کتاب ضمن بیان آشفتگی های ناشی از دوره های مختلف حضور نظامیان شوروی، حکومت مجاهدین، طالبان و حمله آمریکاییها و نقش آنها در دربدری و بیچارگی ملت افغان ،بی هیچ ابایی، عقب ماندگی های فرهنگی در افغانستان را در قالب داستانی واقعی در مقابل دید خواننده قرار می دهد.

حال و هوا و فضای دو کتاب بسیار به هم شبیه است. نقد تلویحی اوضاع سیاسی چند دهه اخیر افغانستان و نقش آن در بدبختی و بیچارگی غیر قابل تصور مردم این کشور، آنقدر در دو کتاب شبیه است که برای من که دو کتاب را در فاصله کوتاهی از هم خوانده ام به نظر میامد که حتی جملات مشابهی را برای این بیان استفاده کرده است! این تشابه حتی در به تصویر کشیدن فضای فیزیکی داستان هم دیده می شود! مثلن وقتی از ماجرایی در شهر پیشاور پاکستان میگوید از نام خیابان و میدانی مشابه در دو کتاب استفاده می کند، انگار که نویسنده واقعن فقط نام این دو مکان را در پیشاور می شناسد و برای شناخت بیشتر هم به خود زحمت نداده است!

خالد حسینی یک نویسنده آماتور است. او که شغل اصلیش پزشکی است، بنا به اظهارات خودش هدف از نوشتن این دو کتاب، نشان دادن چهره واقعی مردم افغانستان و شرایط این کشور در چند دهه اخیر در پیش چشم جهانیان است، تا جهانیان بدانند که کشوری که امروز به خواستگاه تروریسم جهانی معروف است، خود بزرگترین قربانی تاخت و تاز قدرت های جهانی و تروریسم بوده است! از این نظر، نویسنده در هدف خود بسیار موفق بوده است. ولی به نظر می رسد که او هر چه را در چنته داشته،در کتاب اول رو کرده است و در کتاب دوم به غیر از اینکه قهرمانان داستان به جای مردان، زنان افغانستان هستند، چیز بیشتری را در راستای این هدف به خواننده ارائه نمی دهد.

به نظر می رسد خالد حسینی به غیر از هدف اصلی خود که در فوق ذکر شد، یکسری دغدغه های ذهنی شخصی هم دارد که در شخصیت پردازی هر دو داستانش به آن می پردازد. او که در نوجوانی کشور خود را ترک و به آمریکا مهاجرت می کند، هیچوقت به معنای واقعی آمریکایی نمی شود و همیشه بین برخی سنتهای افغانی و عقلانیت غربی در جدال است! او برای برخی باورهای مذهبی و سنتی دلیل عقلانی قابل قبولی نمی یابد، لذا با ظرافت خاصی نقض آن باورها را در شخصیت داستانهایش به نمایش می گذارد. به عنوان مثال در هر دو داستان ما شاهد فرزندان نامشروعی( حرامی)هستیم که بر خلاف اعتقادات مذهبی و سنتی، پلیدی و ناپاکی را به صورت یک سرنوشت محتوم با خود به این دنیا نمی آورند. آنها گاه در مقایسه با فرزندان مشروع از فضیلت اخلاقی و کرامت انسانی بیشتری برخوردارند. هر انسانی که پای بر زمین خدا می گذارد مختار است و می تواند راه خیر یا شر را در پیش بگیرد. او در جایی در کتاب هزار خورشید درخشان می نویسد:" ...و این پایان مشروعی برای آغازی نامشروع بود". ...

عواقب شوم تعصبات نژادی و مذهبی نیز یکی دیگر از دغدغه های خالد حسینی است. او نشانه های شوم این تعصبات را نه تنها در بین شیعه و سنی، هزاره ای و پشتون دنبال می کند، بلکه آن را در برخورد مردم آمریکا با مهاجرین افغانی نیز که در پشت نقاب مبارزه با تروریسم پنهان است، به دید می آورد.

شخصیت های داستان های خالد حسینی واقعی ِ واقعی اند. بدون مظلوم نمایی یا ظالم نمایی مطلق! ترکیب و معجونی از خیر و شر! او این ترکیب را با ظرافت در اعمال شخصیت ها نشان می دهد چنانکه آنها را واقعی تر و غیر قابل پیش بینی تر می کند و خواننده را به دنبال خود می کشد.

داستانهای خالد حسینی در یک کلام، قصه زندگی است! مقولاتی چون عشق، آرزو، گناه، مرگ ، بار سنگین سنت و ... در ان رخ می نماید.

من با اشتیاق تمام، این دو کتاب رو خوندم. پابه پای شخصیت های آن پیش رفتم. با شادیهاشون شاد شدم و با غم هاشون گریه کردم. گاهی آنقدر فضای ظلم ظالم و تسلیم ناگزیر مظلوم برایم سنگین می شد که فشار اون رو در قفسه سینه ام به شدت حس می کردم! خودم رو جای شخصیت کتاب می گذاشتم و وقتی راهی برای تغییر وضعیت نمی یافتم، ناامیدانه و مظلومانه تسلیم می شدم و اشک گرم را بر گونه هایم حس می کردم!...

مردن در اوج!

mehrpaak — Mon, 05 Nov 2007 11:07:04 GMT

«فقط مرغ‌هاي دريايي‌اند كه از توفان نمي‌هراسند، حتي وقتي در ميان درياها جهت خود را گم مي‌كنند و جايي براي نشستن پيدا نمی كنند، آن‌قدر بال مي‌زنند كه توفان فرونشيند و زميني براي نشستن بيابند يا در همان اوج جان مي‌دهند، آنكه در ميان امواج مي‌افتد مرغ دريايي نيست... مرغ دريايي در اوج مي‌ميرد... آخرين توان خود را صرف اوج گرفتن مي‌كند تا سقوط را نبيند... » آندره مالرو

پ.ن:مرگی چنینم آرزوست!

بدون شرح!

mehrpaak — Sat, 27 Oct 2007 07:50:17 GMT

اشتري با مورچه ايي همراه شد .

به آب رسيدند .

مورچه پاي باز كشيد .

اشتر گفت چه شد ؟

گفت : آب است .

اشتر پاي در نهاد و گفت : بيا سهل است . آب تا زانوست .

گفت : ترا تا بزانوست ، مرا از سر گذشته است!!

کمک کنید پلیز!

mehrpaak — Mon, 22 Oct 2007 10:47:18 GMT

چند وقتی است که دنبال ثبت یه نام تجاری (برند) برای گروه محصولات غذایی هستم. چند تا نام پیشنهاد دادم رد شده! شما می تونید کمک کنید و یه نام به من پیشنهاد بدید که:

۱- فارسی باشه

۲-تلفظش راحت باشه

۳- خوش آهنگ باشه

۴- در زبانهای اصلی دنیا به راحتی تلفظ بشه و معنی بدی نداشته باشه

۶- راحت توی ذهن بشینه

۵-مناسب برای محصولات غذایی سالم و ارگانیک باشه

۶- و مهمتر از همه تکراری نباشه. یعنی الان برند اختصاصی کسی نباشه.

در ضمن اگر اسم پیشنهادی شما انتخاب شد. علاوه بر اجر معنوی از طرف من یه جایزه خوب هم دارید:)

خزان

mehrpaak — Sat, 20 Oct 2007 10:23:18 GMT

خزان مي گويد: تنها جاويدان خداست

صبح امروز، خیابون ولی عصر،نزدیک پارک ملت، نسیم خنک پاییزی و برگ ریزان درختان، یه احساس خوب دلتنگی!

یهو دلم برای خونه پدریم تنگ می شه. پاییز، فصل انار چینی! نشستن تو ایوون و خوردن انارهایی که از فرط پوست نازکی و پر آبی تَرَک خوردن...چشم انداز باغ، یه عالمه درخت اناره که برگهاشون زرد و نارنجی شده، تپه های کوچک انار های انباشته شده، بوی پخت رُب انار.... وقتی می رم سراغ انارها از رو پوستشون می تونم بگم داخلش چه جوریه! انار شیرین،ترش، مَلَس، نباتی...نسیم خنک پاییزی و ریختن یکباره باران برگ درختان انار...با پشت دستم که در اثر خوردن انار قرمز قرمزه، شاخه های مویم رو که باد پریشون کرده و با سماجت به صورتم چسبیده جدا می کنم...می کنمشون زیر روسری، رسیدم چهار راه پارک وی،لبخندی می زنم ...نه دیگه از باغ خبریه و نه از باغبون ونه دیگه من می تونم از پوست انارهای جورواجوری که توی مغازه هاست، داخلشون رو حدس بزنم!!

پ.ن: دلم یه رفیق پایه می خواد که توی این پاییز یه سر بریم جنگل سیسنگان.

زنان چون اسرائیل!!!!

mehrpaak — Mon, 15 Oct 2007 11:57:18 GMT

یه کم دورتر از جایی که تاکسی ها می ایستند، توقف کرده، درست سر چهارراه! با دست اشاره میکنه مستقیم! می گم: ولی عصر؟ میگه بیا بالا. سوار میشم. با اشاره او یک خانم دیگه هم سوار میشه برای چند اقایی هم که ایستادن بوق می زنه ولی صبر نمی کنه و با عجله حرکت می کنه! از تو آینه بهش نگاه می کنم. یه خانم جوان ۳۵-۳۶ ساله که با مانتو و مغنعه طوسی کاملن شکل کار به خودش گرفته. می گم خو صبر می کردی ماشینت پر می شد و می رفتی. می گه نمی شه اون اقایونی که توی این خط کار می کنند اعتراض می کنند بهم و برام دردسر درست می کنند! می گم ولی اونها که تاکسی نیستند، اونها هم مثل تو سواری معمولیند! میگه: ای بابا!...اول می رفتم میدون پونک و برای ونک مسافر می زدم. چند تا آقایی که اونجا کار می کردند اعتراض کردند. بهشون گفتم که من هم مثل شما دنبال دو قرون روزی هستم برای خودم و خونواده ام. ولی مدام داد و هوار می کردن. یکی دو تاشون آرومتر بودن ولی یکیشون خیلی بدجنس بود و گوش بقیه رو حسابی پر کرد. می گفت این زنها مثل اسرائیل می مونند! اگر اول بهشون رحم کنی و یه کم جا بهشون بدی بعد هی زیاد میشن و بعد می بینی که دیگه جا برای تو نیست!!!...بی توجه به ۲ تا آقایی که تو مسیر همسفر ما شدن، می گم: چه پُرررو؟!! کی این حق رو به اونها داده و از کی تا حالا چهار راه و میدونها مایملک آقایون شده؟! چه غلطها؟! گفتم ببین من اگر جای تو بودم می رفتم یه راننده زن دیگه پیدا می کردم و با هم همدست می شدیم فقط چند متر بالاتر محل آقایون داد می زدیم و مسافر جمع می کردیم. تا کم کم جامون رو محکم می کردیم. وقتی چند تا باشید نمی تونند هیچ غلطی بکنند....میگه: ای بابا! مسافر کش زن از کجا پیدا کنم حالا؟! تازه اونها آدم های خطرناکی هستند. گفتند ماشینت رو آتیش می زنیم!...

حسابی جوش آوردم! بعد می گم خوب از یه در دیگه وارد شو! برو پیش همون مرد بدجنسه و بگو حاضری پورسانت بهش بدی اگر بگذاره اونجا کار کنی! بعد از چند وقت دیگه اونجا تو هم دارای حق آب و گل می شی و می تونی از پرداخت به اون سر باز بزنی...میگه: ای بابا! از مردک بدم میاد. تازه روزی رو خدا می رسونه.چند روزیه که تو مسیر نیایش تا ولی عصر کار می کنم. مدعی کمتر داره!...

چند صد متر مونده به ولی عصر یه دور برگردونه، دور می زنه. فکر می کنیم می خواد ما رو همینجا پیاده کنه! چون خیلی ترافیکه.میگه نه تا چهار راه می رم و بعد با سرعت دنده عقب می ره تا سر چها راه! از دست فرمونش کیف می کنم. کرایه رو می دم و میگم موفق باشی ولی هنوز از حرف زور راننده های مرد عصبانیم و از شما چه پنهون سرم درد میکنه که باهاشون در بیافتم و یه اسرائیلی نشونشون بدم که حض کنند!!

پ.ن۱: اگر چه با تاخیر ولی عید فطر به همه شما مبارک باشه.

پ ن۲: علیرغم پیش بینی قبلی ام خیلی زود تونستم ماشین بخرم. از همه دوستانی که برام دعا کردن که زودتر ماشین دار بشم ممنونمحالا لطفن دعا کنید که زودتر بتونم بدهی شو بدم

روشنفکری قابل تحسین

mehrpaak — Sun, 30 Sep 2007 11:21:18 GMT

احسان نراقی رو خیلی ها می شناسند. او یک دانشمند و محقق برجسته در علوم اجتماعی است که بسیاری از نوشته های او نشان از استقلال فکری او داره.

احسان نراقی موسس اولین موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایرانه. او همچنین به عنوان استاد دانشگاه و مشاور رییس یونسکو خدمات ارزنده ای به این مرز و بوم کرده است.

کتاب "از کاخ شاه تا زندان اوین" خاطرات او از مهر ماه 57 تا مهر ماه 62 است که سر شار از فراز و نشیب بوده. شاید کمتر کسی در این بازه کوتاه زمانی می توانسته است به طور متناوب مورد لطف و غضب مسولان حکومت قرار گیرد! خاطرات زیادی را از دوران انقلاب و دهه های ۵۰ و ۶۰ ایران خوانده ام که اکثراً بدون تحلیل و یا تحلیل های ناقص از شرایط آن دوران تنها به ثبت خاطرات خود پرداخته اند، ولی نراقی با پشتوانه علمی که داشته است به خوبی توانسته است با تسلط بر فاکتورهای متعدد اجتماعی علل انقلاب و عوارض آن را به خوبی تحلیل کند. بدون شک ارتباط با دوستان ذی نفوذ که طیف وسیعی را شامل می شده اند به او کمک شایانی کرده است. برای اینکه بدانیم او با چه طیف وسیعی از گرایش های مختلف سیاسی آشنا بوده وارتباط نزدیک داشته فقط ذکر این چند نام کافی است: فرح (همسر شاه)، هویدا(پر سابقه ترین نخست وزیر شاه)، سید حسن حبیبی( معاون اول رییس جمهور در 8 سال دوران هاشمی رفسنجانی)، بختیار(آخرین نخست وزیر شاه)، بازرگان (اولین نخست وزیر انقلاب)، آیت اله طالقانی(روحانی روشنفکر معروف قبل و بعد انقلاب)، بنی صدر(رییس جمهور فراری ایران)...

استقلال فکری، قدرت تحلیل واقع بینانه از شرایط، علم و تجربه کم نظیر در سطح ملی و بین المللی، پشتوانه مذهبی قوی * وطن پرستی و خیر خواهی، از او یک "روشنفکر مستقل مذهبی" کم نظیر ساخته است که توانسته است با جادوی کلام و استدلالش هر فرد منطقی با هر گرایشی را مجذوب خود سازد.

یک خصوصیت نراقی برایم از همه جالب تر است. او نه تنها آدمها را به معنای واقعی کلمه خاکستری می بیند و از سیاه و سفید نمایی به شدت پرهیز می کند، بلکه حتی عملکرد هر فرد را با توجه به موقعیت های خاص او تحلیل می کند و منصفانه به نقد می پردازد. کتاب "از کاخ شاه تا زندان اوین" او به خوبی چهره واقعیِ شاه و خانواده سلطنتی، اعضای نهضت و جبهه ملی، انقلابیون و روحانیون سیاسی و طبقات مختلف اجتماعی و فرهنگی جامعه را بدون هیچ پیش فرض و قضاوت متعصبانه ای در مقابل دید خواننده قرار می دهد. این کتاب همچنین ابعاد شخصیتی نویسنده را نشان می دهد.

مطالعه این کتاب را توصیه می کنم.

* احسان نراقی نواده ملا احمد نراقی از علمای به نام است. تا 4 نسل قبل از احسان، همگی از علمای برجسته مذهبی محسوب می شوند.

پ.ن1: دو سال پیش در طی سفری که نراقی به ایران داشت در جلسه سخنرانی او که به دعوت مرکز هم اندیشی استان اصفهان صورت گرفته بود، با او از نزدیک آشنا شدم. بعد از سخنرانی، جلسه غیر رسمی او تا ساعت 23:30 دقیقه ادامه داشت! گذر زمان با قدرت بیان نراقی از کف حاضرین خارج شده بود! اون شب بیش از هر چیز حافظه قوی نراقی در به یاد آوری اسامی افراد بدون هیچ مکثی، برایم جالب و قابل تحسین بود. این در حالی است که نراقی بیش از 80 سال سن دارد.

پ.ن2: از پوریا به خاطر هدیه این کتاب بسیار سپاسگذارم.

باورهای کودکانه!

mehrpaak — Thu, 27 Sep 2007 07:16:18 GMT

سحرگاه ۳۱ شهریور ۵۹،وقتی که فرودگاههای کشور توسط هواپیماههای عراقی بمباران شد و بدین ترتیب پروازمان از مهرآباد به مقصد آبادان کنسل شد، هرگز باور نمی کردم که برای همیشه آبادان برایم به یک خاطره تبدیل خواهد شد! یک هفته اقامت در تهران به امید بهبود اوضاع و بازگشت به آبادان،نشان از این می دهد که بزرگترها نیز هرگز چنین باوری نداشتند! وقتی به ناچار از تهران به یزد بازگشتیم، به امید اینکه بالاخره طی ماه آینده وضعیت آرام می شود از رفتن به مدرسه امتناع می کردیم.وقتی پس از ۲ ماه با اصرار پدر و با چشمان اشک آلود و بدون روپوش مدرسه، راهی مدرسه شدیم، هنوز باور نمی کردیم که آن سال و سالهای دگر هم....

۵ مهر ۶۰، تقریباً یک سال بعد وقتی خبر شکست حصر آبادان از رادیو را شنیدیم، به ناگاه تمام خانواده از جا پریدیم و فریادشادی کشیدیم. گریه های آن شب ام را هرگز فراموش نمی کنم: خدایا میشه خرمشهر هم آزاد بشه و ما برگردیم شهرمون؟!

وقتی ۷ ماه بعدخرمشهر آزادشد، دیگه جنگ از نظر من تموم شده بود! دیگه از خرداد تا مهر، ۳-۴ ماه وقت داشتیم که اسباب و اساس مون رو برداریم و بریم شهرمون. بریم مدرسه مون و بریم سراغ گلهای کاغذی باغچه مون که حالا دیگه باید کل حیاط رو تسخیر کرده باشند ! ...اون روز دیگه محال بود باور کنم که ۷ سال دیگه جنگ ادامه خواهد داشت!!!....

وقتی بعد فتح خرمشهر، وارد خاک عراق شدیم، وقتی مطمئن شدم که واقعاً باید راه قدس از کربلا بگذره!و این راه رو ما ایرانی ها باید بکشیم!!! وقتی امام گفت: اگر جنگ۲۰ سال هم طول بکشه،ایستاده ایم!دیگه خیال کودکیم راحت شد!! دیگه باورم شد که جنگ جزیی از زندگیمونه و اصلن غیر از این نباید باشه!!...وقتی سال۶۷ قطعنامه سازمان ملل مبنی بر آتش بس رو قبول کردیم، هرگز باور نمی کردم که واقعاً جنگ داره تموم میشه!!

و حالا جنگ ۱۹ ساله که تموم شده و من بزرگ شدم ولی هنوز خاطرات تلخ و شوم جنگ بر ذهنم سنگینی میکنه و کابوس جنگی دوباره آرامش بعضی از شبهام رو به هم می زنه! ...آبادان برای همیشه برام یک خاطره شیرین شده که به تلخی منو ازش جدا کردن!

سالروز شکست حصر آبادان گرامی باد

استیصال

mehrpaak — Sun, 23 Sep 2007 05:54:13 GMT

آیا تا کنون معنای " استیصال" را درک کرده اید؟!

چند روزی است که به معنای واقعی ِکلمه، مستاصلم!!

پ.ن: خیلی دلم می خواست امروز که اول مهر ه شاهد شور و حال رفتن بچه ها به مدرسه باشم با کیف ها و کولی های رنگارنگشون! همیشه اول مهر برام یادآور خاطرات شیرین و شاد و پر شوره! ولی من ساعت ۶ از خونه زدم بیرون در حالیکه مدرسه ها ساعت ۸:۳۰ باز می شه. من امسال اول مهر رو ندیدم